Er wordt hard gewerkt, maar het levert minder op dan verwacht.
Overleggen stapelen zich op, prioriteiten schuiven en iedereen voelt
dat de druk toeneemt — zonder dat er echt grip ontstaat.

Dat laat zich vaak zien in het dagelijks werk:

• besluiten blijven abstract of landen niet in het werk

• initiatieven lopen parallel zonder samenhang

• prioriteiten wisselen en ritme verdwijnt

• richting geven vraagt steeds meer inspanning, met minder voorspelbaar resultaat

Wat dit ingewikkeld maakt, is dat deze situaties zelden één duidelijke oorzaak hebben.
Groei, verandering, prestatiedruk en afhankelijkheden grijpen in elkaar.

Wat logisch lijkt om te doen — extra bijsturen, herstructureren, optimaliseren —
geeft vaak tijdelijk lucht, maar herstelt de samenhang niet.

Mijn werk begint niet met een oplossing, maar met begrijpen
wat er werkelijk gebeurt — dicht op het werk zelf.

Daar waar besluiten vastlopen.
Waar verantwoordelijkheden diffuus worden.
En waar het ritme verdwijnt.

Van daaruit werk ik aan het herstellen van samenhang,
zodat besluiten weer genomen worden,
uitvoering voorspelbaar wordt
en het werk weer richting krijgt.

Dat kan verschillende vormen aannemen.
Verantwoordelijkheid dragen in de organisatie.
Richting geven aan complexe programma’s.
Of leidend zijn in bredere veranderopgaven.

De vorm verschilt.
De manier van werken niet.

Altijd in context.
Altijd dicht op het werk.

Soms is een gerichte interventie genoeg om weer overzicht te krijgen.
Soms vraagt het om tijdelijk leiderschap in de uitvoering.

Met heldere afspraken over rol, verantwoordelijkheid en inzet,
zodat bestuur en organisatie weten waar ze aan toe zijn.

Het doel is niet grip suggereren,
maar samenhang herstellen —
zodat werken weer voorspelbaar wordt.