Mensen werken hard en zijn betrokken, maar ervaren dat inspanning niet meer vanzelf tot resultaat leidt. Er is beweging, maar het is onduidelijk waar die samenkomt of wat werkelijk richting geeft.

Dat laat zich vaak zien in het dagelijks werk:

• besluiten blijven liggen of verliezen hun werking

• verantwoordelijkheden overlappen of blijven onduidelijk

• projecten lopen naast elkaar zonder zichtbare samenhang

• druk neemt toe terwijl grip afneemt

Organisaties lopen zelden vast door één duidelijke oorzaak. Wat zichtbaar wordt, zijn signalen: werk kost meer energie dan nodig lijkt, afstemming verloopt moeizaam, besluitvorming vertraagt of resultaten blijven achter. Vaak is het lastig om precies te benoemen wat er speelt — het gevoel dat “het niet lekker loopt” overheerst.

Deze situaties ontstaan niet ineens. Ze bouwen zich op in de dagelijkse praktijk, waar druk, afhankelijkheden en belangen samenkomen. Wat eerst incidenteel lijkt, wordt gaandeweg een patroon dat steeds moeilijker te doorbreken is.

Het MT vergadert wekelijks, maar besluiten schuiven steeds door.
Programma’s lopen ‘op schema’, terwijl resultaten uitblijven.
Besluiten worden genomen, maar vinden geen vervolg in het werk.

In de praktijk laat dit zich vaak op meerdere manieren tegelijk zien.

Het werk zelf

• het werk voelt onrustig en onoverzichtelijk

• processen lopen niet lekker

• iedereen is druk, maar het levert weinig op

• het voelt alsof we voortdurend achter de feiten aanlopen

Overleg en besluitvorming

• we vergaderen veel, maar besluiten schuiven door

• acties worden afgesproken, maar niet opgevolgd

• in de volgende meeting liggen dezelfde punten weer op tafel

Sturing en richting

• we hebben KPI’s, maar ze zetten vooral druk

• we sturen wel, maar het werkt niet

• het is onduidelijk wat nu écht belangrijk is

Samenwerking

• afdelingen werken langs elkaar heen

• er zijn eilandjes en koninkrijkjes ontstaan

• iedereen doet zijn best, maar het komt niet samen

Druk en capaciteit

• er zijn structureel te weinig mensen

• overwerken is normaal geworden

• aanspreken voelt risicovol door arbeidskrapte

Resultaat

• de kwaliteit is niet stabiel

• planningen worden niet gehaald

• inspanning en resultaat lopen uit elkaar

Wat deze situaties gemeen hebben, is niet dat mensen hun werk niet doen. Integendeel: betrokkenheid en inzet zijn meestal hoog. De spanning zit in het geheel — in hoe werk is georganiseerd, hoe besluiten tot stand komen en hoe verantwoordelijkheid wordt ervaren.

Het zijn geen incidenten, maar signalen dat samenhang onder druk staat: tussen mensen, werk en verwachtingen. Zolang die samenhang niet expliciet wordt gemaakt, blijven deze situaties zich herhalen. Soms in een andere vorm, soms onder een andere naam, maar met hetzelfde effect op het dagelijks werk.